Xavier Bertels

Dat typografie één van mijn favoriete bezigheden is, zal wel geen geheim meer zijn. Vandaag wil ik toch nog even iets meegeven wat me opviel in Adobe Futura Std. Voor een pakket van $150 vind ik dit soort onvolkomenheden eigenlijk niet kunnen:

In de meeste andere versies van Futura is het vaak niet beter. Bitstream’s Futura doet zijn best, maar ziet er dan op andere vlakken weer net niet zo gelikt uit. De Futura’s van Tilde en Scangraphic zien er wat mij betreft nog het beste uit.

Om maar te zeggen: let op wanneer je een font koopt en ga de details na. Eis waar voor je geld. En wanneer je niet de keuze hebt, corrigeer dan die kleine onvolkomenheden manueel.

Weet je wat cool zou zijn? Als ik mijn vector-data kon automatiseren, zoals dat bij OpenType Fonts (OTF) gebeurt. Een logo dat zich automatisch aanpast, afhankelijk van variabelen die ik als ontwerper bepaal, dat zou pure awesomeness zijn.

Bij OTF is het vaak zo dat er automatisch varianten van bepaalde letters gezet worden, afhankelijk van de context. Ligaturen zijn het meest bekende voorbeeld van die varianten.

Maar hoe vaak wordt een logo, inclusief beeldmerk, wel op een verschillende manier gebruikt? Het wordt soms als display, heel erg groot afgebeeld, soms als logo in een brochure, soms in zwart-wit en soms héél erg klein, onderaan een flyer, of op een naamkaartje. Eigenlijk zou er voor elk van die verschillende contexten een lichtjes aangepast logo gebruikt moeten worden.

Adobe’s PDF zou daar in principe een mooie rol in kunnen spelen. Het moet toch echt eenvoudig zijn om metadata mee te geven aan een logo dat bijvoorbeeld in InDesign, Illustrator, of Photoshop “geplaatst” wordt. Afhankelijk van de afmetingen van het geplaatste logo en van de virtuele kleurruimte van het document zou er dan automatisch een andere variant geplaatst kunnen worden—indien die variant voorhanden is en indien hij door de ontwerper getekend werd.

Ik zie daar wel een toekomst in, eigenlijk. Iemand die het e-mailadres van Adobe heeft?

De heilige graal van de typografie, waar menig typograaf naar op zoek is, heb ik helemaal niet gevonden. Verre van zelfs. Maar het is altijd wel leuk om het werk van anderen te nemen en daar op verder te denken. Of om gewoon random shit te maken.

Mijn mening over URL-verkorters is duidelijk: ik probeer ze zoveel mogelijk te vermijden. Als fervente twittergebruiker moet ik echter toegeven dat het nogal moeilijk is om ze te negeren. Als je in een bericht van 140 karakters een link wil steken van de vorm http://www.veeltelangeurl.com/hierarchie/sectie/2009/05/09/naam-van-het-artikel heb ik al iets meer dan de helft van mijn karakters opgebruikt. Bovendien kan ik me inbeelden dat er een hypothetisch—het is bij mezelf nog niet voorgevallen—toepassingsgebied bestaat om URL’s in een SMS of in andere korte berichten te gebruiken.

Dus ging ik aan het denken: wat is het grote probleem van die URL-verkorters? Hun grote probleem is dat de levenscyclus van de service anders is dan die van de URL’s waar ze naar verwijzen. Maar eigenlijk is dat niet de bron van het probleem. De bron van het probleem is dat het doel van de URL-verkorter wezenlijk anders is dan het doel van de URL waar de verkorter naar verwijst. Dat klinkt een beetje als een onnodige verduidelijking van wat een URL-verkorter nu eigenlijk is, maar het vormt wel de bron van problemen die URL-verkorters met zich meebrengen: ze zijn op lange termijn onbetrouwbaar omdat ze ofwel kunnen verdwijnen, ofwel kunnen veranderen—er kan bijvoorbeeld een advertentie tussen de verwijzing geplaatst worden, die er voordien niet was.

De beste aanpak om zo’n probleem op te lossen is volgens mij eenvoudig: elke (grote) website zou zijn eigen URL-verkorter moeten hebben. De scriptjes voor URL-verkorters liggen voor het rapen. Domeinnamen zijn tegenwoordig belachelijk goedkoop en iets in de aard van ab25.com zou in feite al voldoende kunnen zijn. Het moet uiteindelijk niet gemakkelijk te onthouden zijn, het moet gewoon kort zijn. Zo’n oplossing houdt de doelen van zowel de URL-verkorter als de website waarvan de URL’s verkort worden gelijk en op die manier worden op lange termijn volgens mij veel problemen met dode linken vermeden. Een soort van ad-in-the-middle-attack zou dan evenmin op grote schaal mogelijk zijn. En het teloorgaan van zo’n service zou in principe gelijktijdig zijn met het teloorgaan van de website waar naar gelinkt wordt—wat de impact van de URL-verkorter an sich dus nagenoeg nul maakt.

Dan rest er nog het probleem van de implementatie, maar ook daar moeten er oplossingen mogelijk zijn. Ik heb me nog niet genoeg verdiept in de materie, maar het is volgens mij perfect mogelijk om bij het aanroepen van http://www.veeltelangeurl.com/hierarchie/sectie/2009/05/09/naam-van-het-artikel in de header een link naar de automatisch gegenereerde verkorte URL voor dat artikel (bvb http://ab25.com/hgF3k) mee te geven, zodat automatische link-verkorting in bijvoorbeeld twitter (of eenderwelke twitterclient) mogelijk is.

Ideeën zat. Nu nog de tijd hebben om ze uit te testen!

Prachtige illustratie van hoe de verkoper-klantrelatie 90% van de tijd in de creatieve industrie verloopt.

(Ik ben niet helemaal zeker, maar ik geloof dat ik hem via @netlash heb!)