Xavier Bertels

Een van mijn favoriete Belgische webdesigners/usability experts heeft aan de vooravond van CSS3 een behoorlijk ingenieus systeem bedacht om relatief gemakkelijk met kolommen te kunnen werken. Care to see it in action? Check de video! Care to know how it works? Check de code!

Wat ik met die CSS3 juist bedoel kan je nalezen op And All That Malarkey.

Ongeveer gedurende 15 seconden was ik deze website aan het updaten. De Googlebot kwam toevallig langs en toen gebeurde er dus dit:

Hoogst vervelend als er zoiets in de SERP‘s verschijnt. Makes you look like a complete idiot.

Naar aanleiding van de aanpassing van het Google favicon vond ik dat het tijd werd dat ook LiveGraphics design over een favicon beschikte. De visuele identiteit van dit weblog wordt op die manier subtiel versterkt. Ik heb gekozen voor een speels favicon met gedeeltelijke transparantie, waarin het typische blauw en wit van het design van de website terugkomen. Herkenbaar en toch subtiel, denk ik.

Het icoontje werd trouwens ontworpen in photoshop en nadien uit een transparante PNG-file geconverteerd naar een ICO-file met transparantie via de Dynamic Drive Favicon Generator!

Verder heb ik vandaag nog een aantal kleine aanpassingen doorgevoerd. Het RSS-icoon heeft nu een prominente plaats linksboven gekregen. De lettergrootte heb ik van 12 pixels naar 14 pixels veranderd, omdat het belangrijkste deel van deze site toch wel de inhoud is. Nadat ik een interessant artikeltje over usability had doorgenomen, was ik er bovendien van overtuigd dat ik met het opmaken van de formulieren en standaardelementen op deze website eigenlijk een stuk te ver ben gegaan. Ik heb het grootste deel van de custom opmaak verwijderd, zodat de standaardelementen nu natuurlijker en vertrouwder aanvoelen voor eender wie er naar deze website surft.

Mijn motto is the devil is in the detail. Ik heb door mijn studies niet zo heel veel tijd meer om met webdesign bezig te zijn, maar ik probeer wel gestaag voort te werken aan deze website. Hoe meer ik de details uitwerk, hoe meer ik tevreden word met dit ontwerp. And I strongly encourage every designer to do the same.

Dit is eigenlijk begonnen als een korte reactie op de Netlash blog. Maar het werd me een beetje te veel om in dat kleine kadertje te proppen. Ik heb er dus maar meteen een artikeltje van gemaakt. Pagination dus. Of paginering.

Johan heeft met zijn artikel In search of the ultimate pagination een knap artikel geschreven. Ik raad je zeker aan om het eens te lezen, al was het maar om mijn opvatting te kunnen volgen.

Ik denk persoonlijk dat het hele concept van die uitgebreide paginering overbodig is geworden. Het is een lastig concept dat we oorspronkelijk uit boeken geërfd hebben. Uit de “Web 1.0”-periode, zeg maar. Daar was toen niet zo veel mis mee: het web was oorspronkelijk bedoeld als een soort van interactieve bibliotheek.

Met Web 2.0 zijn we echter geëvolueerd naar een web waarbij de focus op usability en de gebruiker zelf liggen. Het web is dynamischer geworden. En het bevat bovendien pakken meer informatie dan een boek. Het web is organisch geworden. Een navigatie moet in die zin voor mij dus ook organisch zijn: aan elk navigatie-element moet een semantische, logische waarde gekoppeld zijn. Van elke link moet duidelijk zijn wat er achter staat.

En dat is nu waar het hele concept van een paginering eenvoudigweg faalt. Wat zegt “pagina 17” over de inhoud van die pagina? Het is een onduidelijk en arbitrair element dat verwijst naar nog meer inhoud die door een computeralgoritme op pagina 17 is geplaatst. Een compleet betekenisloos element dus.

Bovendien is de informatie die we proberen te structureren niet meer op dezelfde manier opgebouwd als in een boek: ze loopt niet noodzakelijk lineair van A naar B. Neem daarbij de komst van browservriendelijke permalinks (in de aard van http://blog.zog.org/2008/01/de-schaterlach-van-de-dag.html) en het wordt meteen duidelijk waarom paginering overbodig is geworden: het is niet meer nodig om rechtstreeks naar een “nummer” (pagina) te verwijzen; dat gebeurt nu via links in een e-mail, of via uitgetypte links in drukwerk.

Daarbij komt dan nog eens een uniek concept dat de zoekmachine heet. Elk CMS of elke blog heeft er wel een geïmplementeerd. En anders is er nog altijd Google. Zoekmachines zijn vele malen efficiënter en sneller dan ‘collega paginering’. Mensen die willen browsen door blogposts of zoekresultaten, zullen trouwens liever browsen aan de hand van ‘Volgende’ en ‘Vorige’. Op een bepaalde pagina kunnen klikken is een volledig zinloze actie: hoe weet je nu of het zoekresultaat dat je nodig hebt op pagina 12 staat? Wie weet staat het wel op pagina 11?

Conclusie: paginering is een achterliggende gedachte die je in een Serverside Language (PHP, ASP e.a.) weliswaar moet “toepassen”, maar die volgens mij nooit echt in de vorm van een paginering in de user interface naar boven zou moeten of zelfs mogen komen. It has become a thing of the past. Obsolete. Of in W3C-termen: pagination is deprecated.

Vandaag eventjes een kleine voorspelling. Deels omdat ik nog steeds in mijn derde examenperiode zit en dus niet te veel tijd heb om uitgebreide posts te schrijven. En deels omdat het ook eens tijd is voor een post die zich meer op het design-aspect van webontwerp focust.

Dit zijn en worden volgens mij de modekleuren voor de komende maanden. Ik heb ze nu al deels gebruikt op mijn andere weblog: XooZ BLOG.

#0C9BF5
#FFFFFF
#F72525
#000000
#FFFFDD